Dziwnie zobaczyć Cię po tylu miesiącach. Kiedyś dostrzegłabym Cię wszędzie, a teraz usłyszałam tylko głos, wiedziałam, że jest mi znajomy. Tak, to byłeś Ty. Wiesz, że nie potrafię ukryć emocji, ale dziwnie ujrzeć tak diametralnie zmienionego człowieka dla którego kiedyś skoczyłabym w ogień. Nie rozumiem jak można tak bardzo zmienić swoje życie. Pamiętam Cię innego, tego który potrafił kłócić się ze mną na żarty przez kilka godzin, tego którego uśmiech wywoływał we mnie atak omdlenia...nie tego który ma takie problemy, który jest zły. Mimo to ja znowu dostrzegłam w Tobie to co dostrzegałam kiedyś, widziałam te cudowne iskierki w oczach kiedy szeroko się do mnie uśmiechnąłeś. Już nawet nie chodzi o Ciebie, chodzi o wspomnienia jakie po Tobie mi zostały. Kochałam potwornie, nie znając ani jednej Twojej myśli, żadnych cierpień i żadnych Twoich radości, żadnych lęków i snów, ani nawet pragnień. Nie znałam zła, które teraz się w Tobie mieści. Wiele przegapiłam, tylko dlatego, że Ty milczałeś. Drugi raz bym nie straciła tej szansy, ale już nie jesteś tym człowiekiem którego tak bardzo pragnęłam.
I to jest najlepsze co możesz zrobić, czekaj. Tak jak powiedziałaś- uraziłaś jego męską dumę. Daj mu czas by to przetrawił, przemyślał. Jeśli kocha- wróci ;)
OdpowiedzUsuńJasne, że trzeba się naszukać. Wszystko co dobre nie jest łatwe do osiągnięcia.
cudowne to co napisałaś! wiele rzeczy i ludzi sie zmienia , a szkoda :(
OdpowiedzUsuńuwierz,ze tez cholernie nie lubie tego uczucia,najbardziej tego, ze nie moge go poznac i najbardziej tego,ze to jest zakazane..i te kilometry..wybicie z głowy jest najgorsze masz racje,chociaz ja mam gorzej,bo wcale tego nie chce :( trzymaj się!życze Ci aby łatwiej i bez boleśniej bylo Ci zapominac!:*
Więc postaraj się zrobić to tak, byś nigdy nie żałowała swojej decyzji.
OdpowiedzUsuńMyślę, że jest. Tak samo jak myślę, że każdy ma gdzieś tą swoją połówkę 'pomarańczy/jabłka', po prostu trudno ją odnaleźć, ale jest to możliwe.